12 kwietnia 2011
Pan Michał Jankowski po raz kolejny udostępnił nam bardzo cenny dokument z archiwum swojego ojca - Stanisława. "Wytyczne programu odbudowy Warszawy" autorstwa Stanisława Dziewulskiego, to krótkie, jednostronicowe opracowanie. Poza wartością merytoryczną, uwagę zwraca data spisania dokumentu - 26 września 1944 roku. Gdy na ulicach Warszawy toczono powstańcze walki, a Niemcy obracali miasto w gruzy, architekt i urbanista Stanisław Dziewulski (1906-1990) kreślił wytyczne do planowej odbudowy Warszawy...
Zobacz publikację

Publikacja w formacie tekstowym:
ODPIS =====
26.IX.1944.
WYTYCZNE PROGRAMU
Odbudowy Warszawy
1. Przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac związanych z odbudową Warszawy musi być sporządzony plan tej odbudowy w formie urbanistycznego szkicu programowego. /dawny plan Zarządu Miejskiego nie odpowiada już dzisiejszym potrzebom urbanistycznym, ponadto po katastrofie jaka spotkała Warszawę, - stracił cały swój sens praktyczny jako t.zw. plan zabudowania./
Przedmiotem urbanistycznego szkicu programowego jest nie tylko odbudowa lecz również gruntowna przebudowa Warszaw-, zmierzająca do naprawienia błędów jej rozwoju w ciągu ostatniego stulecia, powrotu do zdrowej tradycji urbanistycznej oraz zaspokojenia pełni współczesnych potrzeb społecznych, artystycznych i technicznych w życiu wielkiego miasta. Szkic programowy winien być uzupełniony planem kolejnych etapów realizacji odbudowy.
2. W planie przebudowy uwzględnione być muszą w jaknajszerszej mierze wszelkie założenia i budynki, posiadające wartość zabytkową. Dotyczy to zarówno zabytków które pozostały, jak również tych wszystkich, które na skutek zniszczenia będą rekonstruowane.
3. Realizacja planu -już w 1-szym etapie- winna być dokonywana nie drogą wznoszenia pojedynczych budynków lecz całych zespołów. Będzie to miało na celu zarówno możliwie ekonomiczne uzbrojenie terenu w zakresie komunikacji, wodociągu, oświetlenia i tp., jak również osiągnięcie -już w 1-szym etapie- zdecydowanej forty architektonicznej powstających fragmentów miasta.
4. Realizacja zespołów architektonicznych w 1-szym etapie -a więc przede wszystkim w ciągu roku 1945-go- winna być przeprowadzona drogą jednolitej akcji społeczno-gospodarczej i technicznej.
5. Ze względu na konieczność zwalczenia bezdomności przed następną zimą dopuszcza się w ciągu roku 1945-go remontowanie budynków częściowo zniszczonych tych nawet, których sytuacja niezgodna jest z powziętym planem urbanistycznym. Wyklucza się jednak remontowanie budynków o sytuacji sprzecznej z założeniami urbanistycznymi przeznaczonymi do realizacji już w 1-szym etapie.
6. Jako dodatkowa akcja przy zwalczaniu bezdomności może być zastosowane montowanie baraków mieszkalnych. Akcja taka byłaby wskazana zarówno w okresie najbliższej zimy jak również w ciągu roku 1945-go, o ile okazałoby się, że budowa domów mieszkalnych oraz remontowanie budynków częściowo zniszczonych nie wystarcza dla zaradzenia bezdomności przed zimą 1945/46. Z uwagi na to że w najbliższym okresie uzbrojenie terenu w najniezbędniejsze inwestycje będzie szczególnie trudne - przy budowie baraków należałoby również stosować zasadę realizacji zespołami.





