W upalne dni całe rodziny spędzały popołudnia na plażach po stronie praskiej. Do najbardziej znanych i popularnych warszawskich plaż dwudziestolecia międzywojennego, a zwłaszcza lat '30, zaliczały się "Poniatówka" i plaża Braci Kozłowskich, na południe od mostu Poniatowskiego, wzdłuż brzegu Saskiej Kępy. Były to plaże płatne, dlatego mniej zamożni warszawianie korzystali z plaż ogólnodostępnych, np. na Golędzinowie lub na peryferyjnym nabrzeżu "łuku siekierkowskiego". Plażowiczów przyciągała nad Wisłę możliwość uprawiania sportów wodnych oraz wiele atrakcji, oferowanych w ramach pobieranej opłaty. Królowa polskich rzek przyciągała czystą wodą i złotymi piaskami, chociaż na miłośników kąpieli czekał porywisty nurt i zdradliwe wiry rzeki. Żegluga wiślana prosperowała bardzo dobrze. Statki wycieczkowe kursowały nie tylko w okolice Warszawy, ale także dużo dalej. Biura turystyczne oferowały rejsy do Gdańska i Gdyni, skąd odpływały większe okręty do Szwecji, Norwegii, bądź za Ocean. Właśnie w taki sposób, prezydent Warszawy Stefan Starzyński spędził swój urlop w 1939 roku, płynąc na norweskie fiordy. Warszawiacy z chęcią zażywali kąpieli w Wiśle, żeglowali, opalali się, grali w karty, jedli, pili albo tańczyli na prowizorycznych "dechach". Jan Erdman pisał w artykule "O sporcie", w przewodniku literackim po stolicy "Jesteśmy w Warszawie", wydanym w 1938 roku:

"...nabrzeże Wisły. Latem znajdziesz tu wszystko, czego Twoja wodna dusza zapragnąć może. Wioślarstwo, żeglarstwo, kajaki, szkoły pływackie, plaże - czego chcesz jeszcze? Jeśli kto sprawia zawód, to tylko Wisła, która tak chudnie podczas upałów, że organizowanie regat grozi w każdej chwili skaptowaniem na białych mieliznach".

Włodzimierz Bartoszewicz w książce "Piórkiem o Warszawie", żartobliwie wspominał przedwojenne plażowanie warszawiaków:

"Na zdeptanym tysiącami stóp piasku leżały całe rodziny, smażąc się w słońcu. Bardziej przedsiębiorczy grali w karty lub raczyli się wódką, zagryzając ogórkiem z kiełbasą. Samotni kawalerowie i słomiani wdowcy przechadzali się z wolna wśród zalegających plażę ciał, wypatrując łatwej zdobyczy. Bywało, że przysiadali na piasku niby zmęczeni chodzeniem, tuż koło leżącej we wdzięcznej pozycji nimfy w ciemnych okularach i z listkiem łopianu na nosie. By nie płoszyć zwierzyny zaczynali rozmowę od wygłaszanych podniesionym głosem uwag:

- Widziałeś, Jasiu, taką śliczną panienkę? Bo ja nie. Aż przykro się robi, jak pomyślisz, że taka samotna na tej plaży.

- No właśnie! To samo sobie myślałem. Pogoda na medal, Wisła jak grzana, a to biedactwo leży sama, jak jaka sierota.

Cisza. Nimfa nie reaguje. Udaje, że drzemie

- Jak myślisz, Feluś? Bo żeby miała z kim - leżałby tu jaka ofiara losu? Skąd? Zaraz by się poszła kąpać. Ale tak co? Boi się biedactwo.

Cisza.

- O rany, Jasiu. Patrz, jak się przypala! Aż syczy!

- Faktycznie. O, a tu, na tej ślicznej nóżce - zobacz jakie bąble wyskoczyli. Jak śliwki.

- Gdzie? - woła przerażona nimfa - gdzie bąble? - i gorączkowo ogląda nogę.

Lody zostały przełamane. Po chwili cała trójka zanurza się w mętne fale Wisły i opryskuje brudną wodą. Na plaży, nad brzegiem, czeka już na nich Zegmont - lodziarz w białej czapce i fartuchu. Stoi nad wielkim kadłubem, owiniętym serwetą, wypełnionym bryłami lodu. Sterczą z nich puszki z lodami.

- Lody, lody, lody! Śmietankowe, malinowe, cytrynowe! Lody, lody ,lody - woła Zegmont. Otacza go tłum spragnionych golasów.

- Panie szanowny, daj pan trzy porcje. Mieszanych. A dla tej panienki podwójną.

Zapada wieczór. Golasy zaczynają zbierać się do odwrotu. Ten i ów rozpościera koc czy prześcieradło, by zasłonić przed okiem ciekawych bujne kształty małżonki, ściągającej kostium. Cóż, kiedy zabieg jest jednostronny. Ci z tyłu widzą wszystko i bawią się doskonale.

Plaża powoli pustoszeje. Na poszarzałą sylwetę Warszawy wypływa wielki, blady księżyc".

Po wojnie kontynuowano tradycję plażowania. Ponownie popularnością cieszyły się plaże praskie. Największy tłok panował w okolicach zoo - na plaży z pięknym widokiem na Stare Miasto. Lipcowa "Stolica" roku 1964, poświęciła trochę miejsca temu wakacyjnemu tematowi:

"Wisła i Warszawa - temat jak rzeka rozległy i jak ona za każdym zakrętem trochę inny. Patrzysz wokół siebie i wedle przyjętego zwyczaju złorzeczysz na tłok i kamienie na plaży, na niedostatek środków sportowych i na łysiny mielizn na wodzie. Kierujesz wzrok przed siebie, a wyobraźnia natychmiast podsuwa obrazy pięknej przyszłości, kiedy to urbaniści zrealizują wreszcie obietnice i zwiążą miasto z rzeką tak, że będzie ona nie tylko fragmentem warszawskiego krajobrazu ale także integralną częścią naszego codziennego życia. Można z kolei odwrócić się wstecz i przypomnieć o początkach organizowania wodnych sportów w stolicy, kiedy to ok. 1885 roku zaczynało działalność wielce dla tej sprawy zasłużone Warszawskie Towarzystwo Wioślarskie, pod wodzą dr. Władysława Stankiewicza...

Można, tylko że w gorący letni dzień w kąpielowym kostiumie i słonecznych okularach, rozsądniej jest zrezygnować w ogóle z wszystkich wywodów i statystyk zejść co prędzej z klubowego pomostu, wyciągnąć się wygodnie na dnie kajaka, jachtu, czy żaglówki, przez bulaj na dziobie (w łodzi każdy robi się fachowcem) ogarnąć wzrokiem wodną drogę i po prostu zaufać Wiśle".

Niestety wspomniane w powyższym artykule marzenia o związaniu miasta z Wisłą, nie ziściły się. Co gorsze, z roku na rok z nadwiślańskiego brzegu zaczęło ubywać plażowiczów. Dzisiaj, hasło prezydenta Starzyńskiego - "Frontem do Wisły"! wciąż jest aktualne. Może powróci jeszcze zwyczaj nadwiślańskiego plażowania i znów usłyszymy znane wołanie lodziarza - "Lody, lody, lody! Śmietankowe, malinowe, cytrynowe! Lody, lody ,lody!"