"Wczoraj na Stadionie W. P. w obecności 20 tysięcy widzów rozegrany został mecz piłkarski Polska — Węgry, zakończony zwycięstwem drużyny polskiej w stosunku 4:2 (1:2). Jest to pierwsze zwycięstwo naszej jedenastki narodowej nad zawodową drużyną Węgier. Sukces ten niewątpliwie zawdzięczamy wielkiej pracy fachowo - wychowawczej kpt. związkowego PZPN. p. Kałuży oraz pracy trenera angielskiego Jamesa, który oszlifował technicznie naszych „repów". Drużyny wystąpiły w składach:

Węgry: Sziklay, Kiss, Bbo, Szalay, Turay, Dudas, Adam, Sarossi, Zsengeler, Toldi, Gyetray.

Polska: Krzyk, Gemza, Szczepaniak, Góra, Jabłoński, Dytko, Jaźnicki (Baran), Piontek, Cebula, Wilimowski, Cyganek.

Pierwsza wbiegła na boisko drużyna węgierska powitana gorącymi oklaskami. Następnie na boisku ustawia się zespół polski. Po krótkich przemówieniach powitalnych i odegraniu hymnów narodowych, rozpoczyna się gra.

PRZEBIEG GRY

Już w pierwszej minucie przebija się przez obronę węgierską Cyganek i strzela ...obok słupka. Kontratak Węgrów nie daje również rezultatu. Na ogół gra jest początkowo nieco chaotyczna. Węgrzy się jednak powoli rozgrywają i w 13-ej minucie nieobstawiony Zsengeber zdobywa prowadzenie dla Węgrów. W 29 minucie pada druga bramka dla Węgier, strzelona przez Adama. Węgrzy prowadzą 2:0. Zanosi się na wysoką porażkę Polaków... Pod koniec pierwszej połowy Polacy otrząsają się z przewagi gości, powoli przejmują inicjatywę w swoje ręce. W 33-ej minucie Wilimowski w czasie zamieszania podbramkowego zdobywa punkt dla Polski. Stosunek bramek 2:1 dla Węgier utrzymuje się do przerwy.

WILIMOWSKI WYRÓWNUJE

Po zmianie pól zaznacza się większa przewaga drużyny polskiej. Jeden z naszych licznych ataków kończy się w 16-ej minucie bramką strzeloną ponownie przez Wilanowskiego. Jest 2:2. W 26-ej minucie sędzia dyktuje rzut karny dla Polaków, który pewnie egzekwuje Piontek. Prowadzimy 3:1. W minutę później przy niebywałym entuzjazmie widowni Wilimowski zdobywa czwartą i ostatnią bramkę dnia. Mecz był jednym z najładniejszych jaki rozegrano kiedykolwiek W Warszawie. Grze towarzyszyły nieustanne oklaski. Sędzia p. Pekkonen b. dobry. Wczorajszy mecz Polska — Węgry był 94-tym spotkaniem naszej reprezentacji piłkarskiej. Dotychczas wygraliśmy 34 mecze, przegraliśmy 42 i 18 zremisowaliśmy.

OCENA DRUŻYN

Przechodząc do oceny gry obu drużyn, należy stwierdzić, że o ile zespołowi węgierskiemu jako całości należy dać bezwzględnie lepszą notę za poziom techniczny, o tyle drużyna polska zasłużyła na większą pochwałę za jej bojowość, ambicję i ducha zwycięstwa. W ataku węgierskim, który grał w formacji „W", z cofniętymi do tyłu łącznikami, najlepsi byli środek Nepadu Isengcller, lewy Licznik Toldi i lewo skrzydłowy Gyetvai. Dr. Sarossi, jeden z najznakomitszych strzelców i napastników świata, nieco zawiódł. Wilimowski wypadł W porównaniu z nim znacznie lepiej. W ogóle stwierdzić trzeba, że atak gości był najsłabszą formacją drużyny, gra jego pozbawiona była tego dynamizmu i bojowości, , które decyduje zawsze o zwycięstwie lub porażce. Wysoki poziom techniczny pozbawiony tych dwóch czynników, jest niewystarczający. W pomocy węgierskiej wyróżnił się znakomitą grą lewy łącznik Dudas, który był najlepszym pomocnikiem na boisku. Prawy pomocnik natomiast Szalay jest stanowczo za słaby dla tak znakomitej drużyny, jaką był zespół węgierski. Wystawienie jego należy uważać za jakieś nieporozumienie. Trio obronne Węgrów stało na b. wysokim poziomic. Najlepszym był tu lewy obrońca Biro. Bramkarz Sziklay wykazał się kilkoma świetnymi paradami. Z puszczonych bramek nie ma sobie nic do zarzucenia.

O ile chodzi o grę drużyny polskiej, należy podkreślić, że mimo różnych b. sprzecznych opinii o wynikach pracy trenera James'a, system gry jaki zaszczepił on drużynie polskiej, wydał znakomite owoce. Wczorajszy wspaniały sukces należy w dniej mierze zawdzięczać jego radom. Polacy grali wczoraj angielskim systemem wzmocnionej defensywy ze środkowym pomocnikiem jako obrońcą. Przyznać trzeba, że system ten wypadł na ogół dobrze, psuli jedynie łącznicy, którzy nie cofali się do tyłu, przez co nieraz wytwarzała się niebezpieczna luka między pomocą i atakiem. System James'a w momentach przewagi drużyny węgierskiej okazał się zbawienny. Z graczy polskich rozpoczynając od ataku należy przyznać bezsprzecznie pierwszą notę Wilimowskiemu, już nie tylko za jego „hat trick", ale i za całokształt gry wysoce ofiarnej, pełnej piłkarskiej doskonałości. Na drugim miejscu w ataku należy postawić debiutanta Cyganka. Cebula był nieco słabszy, choć miał dobre momenty, prawoskrzydłowi i Piontek nieco zawiedli. Z pomocy dobry był Jabłoński, który się okazał znakomitym stoperem, a który szwankował jedynie, gdy chodziło o współpracę z własnym atakiem. Dytko dobry, Góra nieco słabszy. W obronie klasą dla siebie był Gemza, Szczepaniak zadowolił. Bramkarz Krzyk b. dobry, wyróżniał się doskonałym refleksem. Drużyna polska poza pierwszym kwadransem grała dobrze, a w drugiej połowie meczu wprost znakomicie, imponując wolą zwycięstwa i przebojowością.

OPINIA PREZESA PZPN-u

Po meczu prezes PZPN-u płk. Glabisz oświadczył nam: — Jestem grą naszej drużyny zachwycony. Wszyscy zawodnicy zasłużyli na pełne uznanie. Ta poprawa klasy naszej jedenastki narodowej, jej bojowość i ambicja — jest konsekwencją nie tylko dobrego przygotowania na obozie pod kierownictwem Jamesa — lecz również jest następstwem atmosfery jaka opanowała obecnie kraj... — Kogo pan pułkownik specjalnie wyróżnia z naszej drużyny? — Gemzę, Krzyka, Cyganka, Dytkę, no i jak zawsze Wilanowskiego.

KPI. ZWIĄZKOWY PZPN P. KAŁUŻA oświadczył: — Na ogół z gry całej drużyny jestem bardzo zadowolony. Wszyscy nasi piłkarze wykazali wielką ambicję.