W listopadzie 2010 roku śródmiejski ZGN, za zgodą stołecznej konserwator zabytków Ewy Nekandy-Trepki, wydał decyzję o rozbiórce kamienicy, argumentując ją złym stanem budynku i brakiem jednoznacznych walorów historycznych. Pierwszy punkt potwierdza ekspertyza nadzoru budowlanego, który stwierdził, że kamienica istotnie grozi zawaleniem. Doprowadziły do tego wieloletnie zaniedbania - brak niezbędnych remontów i powolne niszczenie domu przez dzikich lokatorów. Jednak trudno zgodzić się z drugim punktem decyzji ZGN.

Kamienica powstała w 1890 roku dla doktora Apolinarego Thieme, a od 1920 roku stała się własnością jego zięcia - położnika, Ludwika Bryndza-Nackiego. Budynek cofnięty względem zabudowy ulicy Marszałkowskiej, poprzedzał ogród, oddzielony od ulicy murowanym ogrodzeniem. W czasie Powstania Warszawskiego klinika zamieniła się w szpital polowy, w którym ratowano rannych powstańców. Jeszcze po wojnie, przy Marszałkowskiej 45 rodziły się dzieci i leczyli się mieszkańcy Warszawy. W latach 1950-52 kamienica kolidowała z budową Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej, dlatego została przeznaczona do rozbiórki. Nowy socrealistyczny blok postawiono tuż przy elewacji dawnej kliniki, przylegając do niej i niemal całkowicie zasłaniając od strony ulicy. Kamienica pod nr. 45 - podobnie jak inne domy w podwórkach MDM, nie doczekała się rozbiórki w PRL. Dopiero kilka lat temu temat rozbiórki powrócił za sprawą prywatnego inwestora, który postanowił wyburzyć kamienicę. Działania społeczników i stołecznego konserwatora zabytków uratowały bezcenny relikt dawnej Marszałkowskiej. W tym miesiącu przekonaliśmy się, że nie na długo.

Po pięknej, wielkomiejskiej zabudowie ulicy pozostały nieliczne obiekty. Dziś, 66 lat od zakończenia wojny tracimy kolejny. W zamian, mieszkańcy MDM uzyskali więcej światła, a ZGN obiecuje dodatkowe miejsca parkingowe w podwórzu, które w koncepcji architektonicznej MDM miało być zielone i przyjazne mieszkańcom.